در آن روز بود كه خسرو را انوشيروان ناميدند [ ( 1 ) ] . انوشيروان حارث بن عمرو كندى را - كه پدرش ، قباد ، يارى كرده و به جاى منذر نشانده بود - فراخواند . حارث كه در شهر انبار به سر مىبرد هراسان شد و با دارائى و فرزندان و كسان خود گريخت و به ثويه رفت . منذر بن ماء السماء كه از انوشيروان فرمان پادشاهى حيره را گرفته بود ، با سربازان و سوارانى از قبيله‌هاى تغلب و اياد و

--> [ ( ) ] بقيه ذيل از صفحه قبل : وى عيسويان را در مؤسسات عام المنفعه استخدام مىكرد . پس از تأسيس شهر رومگان در مداين ، به فرقهء يعقوبى اجازه داد كه انجمن تشكيل داده جاثليقى برگزينند . عيسويان ايران مدتها اين محبت خسرو را به خاطر داشتند ، ولى در آغاز جنگ ايران و روم موبدان موبد ، داد هرمزد ، به آزار عيسويان پرداخت . اما اين آزار موقتى بود و به زودى بر طرف شد . انوشيروان هفت تن از فيلسوفان مدرسهء آتن را كه در 529 ميلادى مدرسه ايشان به دست ژوستىنين تعطيل شده بود ، به ايران پناه داده ، مورد پذيرائى خاص قرار داد . ( ايران در عهد باستان ، دكتر محمد جواد مشكور ، ص 442 ) [ ( 1 ) ] - بسيارى از مورخان اسلامى گمان مىبردند « انوشيروان » به معنى « عادل » است و او را از آن جهة انوشيروان را خوانده‌اند كه مزدك بيدادگر و پيروانش را از ميان برده و عدل و داد برقرار كرده است . در صورتى كه انوشيروان ( انوشك روان ) به معنى « عادل » نيست و به معنى « جاويدان روان » است . مترجم .